İlk bölümü kaçıranlar bir alttaki girdide okuyabilirler...              

                 İddaadan yatmıştım. Hem de 10 maçlı bomba bir kupon yapmış ve tekini bile bilemeden bombayı kendi yanımda yöremde patlatmıştım. Karain mağarasını içerisinde barındıran tepedeki mağara girişi meğerse merdivenle tırmanmayı gerektirecek bir yükseklikteymiş. Sekiz on basamak çıkıp mağaraya erişiriz diye düşünerek merdivenlere yöneldik. Bu arada böylesine leziz bir prehistorik ortamı halkın kültürel zenginleşmesine açan yetkililerimiz elbette ki konu ile ilgili müzemsi bir oluşumu da eksik etmemişlerdi. Yetkili kişi giysisi ile bezenmiş ve sıcaktan nereli olduğu hariç hiçbir bilgiyi aklında tutamayacak kıvama erişmiş gençten bir bey bizi müzemsi kulübenin içine davet etti. İçeride çok önemli tarihi kalıntıların sergilendiğini, bu kalıntılara bakarak yaşamımızda ne şekil bir artı değer kazanabileceğimizi, atalarımızın (hem insan hem de memleketli olarak atalarımızdı onlar) nasıl bir evrimsel süreçten geçerek dizüstü bilgisayarlardan Honduras’da kız tavlama mertebesine eriştiğini daha iyi idrak edebileceğimiz umudu ile kendimizi camekanların bulunduğu minik odaya attık.

                Burada eklenmesi gereken bir şey olduğunu düşünüyorum. Evet tarih, geçmiş yaşamlar, kültür, turistik etkinlik, müze aksiyonu vesaire. Bunlar insanlığın önemli değerleridir. Buna toplumsal anlamda itiraz edecek değilim. Gelin görün ki sebebinin ne olduğu tam olarak kestirilemeyen bireysel farklılıklardır bizi biz eden. Ve ben varoluşum gereği ilgimi çeken veya çekmeyen şeyleri sınıflandırırken bir bilinçsiz, bir ilgisizmişçesine duyarsız tercihler yapagelen bir bireyim. Daha ufak bir çocukken 23 Nisan törenlerine heyecanla katılan yaşdaşlarımın aksine “e madem tatil neden uyumuyoruz da erkenden kalkıp solucanlı çimlerle kaplı şehir stadyumuna gidip saatlerce ayakta duruyoruz” minvalinden yakınmalarda bulunarak ebeveynlerimin endişeli bakışlarına hedef olurdum. Gidilip görülen yeni mekanlarda bir görevmişçesine peşine düşülen turistik ve tarihi kalıntıların benim üzerinde boğucu bir etki yaratması, böyle anlarda bahaneler bulup kaçmam, tepki toplamama rağmen ortamlarda müzeler ve kültür yuvaları hakkında ileri geri konuşmam beni tanıyanlarca tepki ile karşılansa da ben buydum işte. Konya gezisinde sadece etli ekmek peşine düşüp Mevlana Hazretlerinin türbesine zahmet edip girip bir bakmamam, Peri Bacaları Peri Bacaları dedikleri ne menem bir şeymiş acaba diye çıkılan gezide aile efradı perilerin bacalarını yakından incelerken benim arabada durup TRT radyosu eşliğinde uyuklamam, Cennet-Cehennem adı ile anılagelen fantastik mekanda “bu ne biçim cennet yahu merdivenlen in in erişilmiyo, ben gelemem böylesi sıkıntıya” diyerekten geri çıkıp kenardaki büfede kola yudumlamam gibi skandalla biten kültürel faaliyetlerdi benim yaşamıma damga vuran.

                Peki neden Karain Mağarası diyeceksiniz doğal olarak. Karain Mağarası, çünkü içimde yer etmiş daha bastıbacak bir veletken. Karain Mağarası, çünkü bir pazar öğleden sonrasında izlenen Maymunlar Cehennemi filmi işlemiş beynimin az sayıdaki kıvrımına. Arkasında kıl yumağı atalarımızla beraber bir Raquel Welch çıkar gibi hayal etmişim mağaranın görkemli kapısını. İşte budur dostlar beni mağaraya çeken, tarihle aramda belki de naif bir barışma töreni düzenleme umudu barındıran, kültür ortamında birkaç tecrübe ile sabit cümlecik kurabilmem ihtimali yaşatan ve güneşin altında 1523 dereceye varan Antalya sıcağında mağara peşinde koşmamı sağlayan.

                Peki müzede ve mağarada neler oldu? Bir sonraki episoda kadar sabredin.