Piyazı ben koydum ocağın üzeyine. Biyazı soğanlı biyazı sade olsun dedi haminnem. Kaytopu oynuyoydu dışayıda küçük gelinley. Havuç bize lazımdı oysa, mayul ise olsa geyekti dolabın biy yeyinde.

Babam bugün gelecekti, aylık ziyayet günüydü, Payis’den gelecekti, çiçek de getiyecekti yine. Piyazımı çok sevecekti belki gitmek istemeyecekti.

Dünden de iki kesme şekey katıveymiştim ılık suyuna. Dünden piyazı düşünüp başlamıştım ki ben babamı pişiymeye.

Biy keyesinde O’nu da göydüydüm müzik dinleyken, ki genelde Onlay müzik dinnemezleydi, hele de o vakitleyde. Koltuğun tepesine otuyup saçlayını öydüydüm, müzik dinneyken. Biy keyesinde de yengayenk biy kuş olduydu balkonun demiyinde de sadece yüzümüze bakmasıyla göyüveydi acımızı. Ancak öyle üyktü ve uçup gitti. Ancak öyle.

Piyaz sevmezdi ve Payis kaday yakında da değildi hem. Gitti mi gelemezdi.

Beni sonya götüydüleydi psikiyatyistleye, psikologlaya. N’oldu da vezgeçiveydi y hayfini yazıp söylemekten diye. Biy keye de bana soymadılaydı niye. Bazen düşünüyoyum da ben, pek de basit esasen cevabı bazı zoy soyulayın. Ama soymadan evvel hep mi hesaplıyoyuz acaba; cevap basit belki ama çözüm kolay olabiliy mi diye. Bıyakınız çözümü, sizley, cevaptan kaçanlay; biy y’den kaçmışım çok mu?

Haminnem dediydi hiç kolay olmayacak aytık yaşamak.

Piyazın yengini beyaza çalay yayatmış Allah. Kıvamını tuttuymayı da bize biyakmış. Elbet biy bildiği vay O’nun.

Kıvamını diyoyum; az veya çok pişiymeden babam geliyse, biy de elinde biy demet Fyansız kaydeş çiçeğiyle. Hey ay tekey tekey sayıp da günneyin geçişini, ancak uzatabildim 18. güne çiçekleyin soluşunu.